Dziecko nadpobudliwe
U dzieci coraz częściej obserwuje się i diagnozuje występowanie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej. Omawiany zespół, charakterystycznych cech osobowości, nie jest jednostką chorobową, ale bywa niezwykle uciążliwy zarówno dla rodziców i nauczycieli, jak i samych, dotkniętych dzieci. Możliwość wykrycia powyższych zaburzeń istnieje już w okresie niemowlęcym, jednak często rzecz pozostaje niezauważona przez rodziców czy lekarzy i na jaw wychodzi dopiero w wieku szkolnym. Wówczas okazuje się, że wysiedzenie w ławce, przez czterdzieści pięć minut lekcji, jest dla naszego dziecka trudne, a niekiedy całkowicie niemożliwe. Pojawiają się także kłopoty z koncentracją i skupieniem uwagi na tym, co mówi nauczyciel. Każdy rodzic dziecka zdiagnozowanego w ten sposób, powinien posiadać jak najwyższą świadomość, że to co dzieje się z pociechą nie jest jego winą, ani działaniem z premedytacją. Dziecko samo odczuwa, ze dzieje się z nim coś, nad czym nie jest w stanie mieć kontroli. Rolą opiekuna nie jest więc karcić, a jedynie akceptować i ewentualnie rehabilitować, poprzez stosowną terapię.